Een bezoek aan het Concertgebouw in Amsterdam vraagt om een andere voorbereiding dan de concerten die wij normaliter bezoeken in een van die andere heilige muziekpodia in Amsterdam. Enkele dagen eerder wordt er gevraagd wat de anderen aandoen, aan het eind van de lange werkdag worden de gympen vervangen door netter schoeisel. We zijn er klaar voor en reizen af naar het Concertgebouw!

12710933_10153923472474313_3051875594129781516_oMet een groepje collega’s hadden wij kaartjes gekocht voor een concert van het VU-orkest en van de zeven zijn er vijf met weinig tot geen klassieke concert ervaring. Dit beangstigde blijkbaar onze vriend en collega, een van de slagwerkspelers uit ons orkest, getuige de twee pagina’s tellende handleiding die wij toegestuurd kregen daags voor het concert. Aanvankelijk moesten we lachen om de gedetailleerde uitleg en beschrijvingen, maar achteraf bleek de handleiding goed van pas te komen.

Een van de belangrijkste tips: “klap nooit als eerste. De kans dat je het verkeerde moment gekozen hebt is groot.” En dat hebben we gemerkt. De drie Russische meesterwerken die werden opgevoerd door het orkest zijn bombastisch en eindigden hier en daar abrupt. Terugdenkend aan bovengenoemde tip wachtten wij keer op keer rustig af tot de kenners in de zaal beginnen te klappen, en maar goed ook! Het was betoverend om mee te maken hoe de prachtige zaal zich vulde met stilte en spanning na een van de stukken gevolgd door de start van een nieuw stuk… zónder dat er tussendoor geklapt werd!

“Die heeft een groot ego”

Er waren echter ook momenten waarop er geklapt werd waarvan wij ons afvroegen waarom. Na de vierde, vijfde en zesde keer dat de dirigent naar beneden kwam lopen bijvoorbeeld. “Die heeft een groot ego” fluisterden we onderling. Pas later werd ons duidelijk dat het normaal is voor een dirigent het podium te verlaten bij een nieuwe opstelling, zelfs als dit betekent dat hij keer op keer onthaald wordt alsof hij voor het eerst acte de présence geeft.

12711211_10153923473879313_2300505597302302421_oAls we rondom een uur of half 11 allemaal op staan om minutenlang te klappen kijken we om ons heen en zien ik hoe “jong” het publiek vanavond is. Waar de gemiddelde concertgebouw bezoeker boven de 50 jaar is, wordt dat gemiddelde deze avond enorm naar beneden getrokken door de vrienden, familieleden en kennissen van dit jonge orkest. Tijdens de gemoedelijke gang naar de garderobe, met op de achtergrond de geluiden van trotse ouders die hun kroost feliciteren en orkestleden die bloemen in ontvangst nemen, neem ik me voor binnenkort eens een van de zondagochtend concerten te gaan bezoeken. Hoogstwaarschijnlijk echter eerder een piano stuk dan een zwaar stuk zoals dit, maar het plan ligt er!

Concert 4 You gastschrijver,
Merel Stroucken

 

 

Gast Schrijver

Gast Schrijver

Behalve onze vaste schrijfster, Renée Vulto, vinden we het ook altijd leuk als andere muziekliefhebbers schrijven over concerten. Ook schrijven? Mail ons!
Gast Schrijver

Latest posts by Gast Schrijver (see all)

Pin It on Pinterest